کلبه هور

سایت من

2010-06-05T01:30:00.001+04:30

www.mansoormomeni.com

خراباتی

2010-01-12T00:16:00.003+03:30

سرودهی عباس عارف

دریغا
ای تنها
باقیمانده از آوازندگانیهای کوچهباغی و
خنیاگرانه شب زندهداریهای بیحساب
به سیاق زیر لنگ دنیازدگانی رندانه دل به دریا
همپیمانهی چشمهی ترانهخیز ساقی جان
که خوش خوشک میسازد یاغی و
خانه و کوچه به هم ریزان
یا
کافه کافهی شهر و
باقی قضایا...
آتش میگیرم از یاد آن دریا سرود
آه ... او،
خدایا
یک او
کو؟ ...

از تنهایی ها

2010-01-07T23:22:00.003+03:30

شعر که نخواهدَت
نه کلمه
نه صدایی که روسریاش را
به رُخت میکشد
نه دستهای فروشده در جیب خط فقر
نه خودت ...

چرا این روزها را بیجرعهیی
سر نمیبرم من؟

در اندوه بابا

2009-12-29T17:45:00.005+03:30

ظهر تاسوعا بود که هیبت واقعیت بر دلم آوار شد و هر چه فریاد کشیدم : « بابا! بابا! » پدرم چشم از چشم مرگ برنداشت و دستش را برای زدودن اشکهای باریده بر گونه ام بلند نکرد. پدرم به زادگاهش آمده بود تا بمیرد انگار، و خاکی خلوتگاهش شد که خواسته بود. حتما می دانست چه سخت است بی پدر ماندن. من از ظهر عاشورا از چهره ی بابا محروم شده ام و این روزها تلخم باباجان!

من آتشفشان زخمی ام!

2009-12-12T01:55:00.004+03:30

نوشته ی رویا بیژنی

از خانه که بیرون می آیم صدای پارس سگها گوشم را سیلی می زند/ از پیج کوچه که می گذرم صدای پارس / به خیابان که می رسم صدا...
پارس سگها به هر خیابان/ به هر کوچه توی گوشم کلافه ام می کند/ با این همه زمزمه می کنم :

وختی دستامو به ماه می برم / به سگات بگو خفه شن

و به سگها مغرضانه فکر می کنم و خدا خدا می کنم که عاقبت دستم به ماه برسد...
این روزها زود تاریک میشود . زود ماه سر می زند اما از دسترسمان دور است...خیلی دور . به صدای زنانه ای قدرت خوانش شعرهای منصور را به زبان خودش تکرار می کنم:

دمی که نان
دهان مردم را بسته یود...

وسگها پارس می کنند / گوشم عادت کرده چرا که غم نان دهان می بندد...
دهان بسته به انجمن نویسندگان می رسم / نمی توانم اما لب باز نکنم وقتی مهرمندی شهرام اقبال زاده و میهمان نوازی اش شرمنده ام می کند/ تند می پرد که اتاق جلسه را مرتب کند. روی میز پر شده از کاغدهایی که او رویش نوشته / می خندد /مرتب می کند / با اینکه جلسه ای در اتاقی دیگر منتظر اوست وقت می گذارد و من فکر می کنم میشود امید داشت دستم به ماه برسد/ اینجا پارس هیچ سگی نیست.
مثل همه ی یکشنبه های اول هر ماه کم کم جمع میشویم/ گرم هم... پدر شدن علی عبداللهی خوشحالمان می کند و شیرینی کوروشش مزه ی ماه می دهد...
آرام و سر به زیر شروع می کند/ صدایش رساست و این شاعرترش می کند...منصور را می گویم:
متولد زاهدانم/ نمی دانم اما بزرگ شده ی کجا؟ گاهی زاهدان/ زمانی بیرجند/ وقتی مشهد/ سالهایی اراک/حالا اینجام...تهران. چرایش به شیطنتهای ذهنی ام بر می گردد
انگار دارد مرور می کند / مکثی و :
در 120 کیلومتری جنوب بیرجند و از منظر فرهنگی وابسته به سیستان و بلوچستان. پدر و مادرم اهل روستای طارقند .
از روستایش می گوید : ترانه هایش گم شده / در مراسم عروسیشان آوازهای لوس انجلسی گوش می دهند نه ترانه هایی که روزگاری صدا و شعرش دلخوشی اهالی بود.
علی عبداللهی از رقص چوب برادران سلمابادی بیرجند می گوید / از لباسهای بلند سفیدشان و دامانش که وقت رقص هِرَم می شوند و معنویت رقصشان ... و نمی دانم چرا یاد تکه ی دیگر ی از منصور می افتم :

تو ماه جاده یی یه
به تهش برسی
بهت می گن:
" زمین یه خیابونه
دختراش چشای حنایی دارن و
عصرها
گنجیشکا تو دستاشون
تخم می ذارن"

و توی دلم اصرار می کنم بگویم گنجیشکها ... گنجیشکها صمیمی ترند از گنجشکها انگار...صدایشان هم شادمانه تر است.
ارژنگ نجاریان کتاب صد لیکوی منصور را به دستش می دهد تا با صدای خودش بخواند/ همه مان صدای گرمش را دوست داریم/ کتاب کوچک توی دستش می گردد:

... می خواهی ام اگر/ رها کن ان مرد را...

... آه / ناز گلم را به ناراست مردی داده اند...

پیراهنی می دوزم سبز / دلبرم را آورده اند سبز / نوجوان

آمدم / خشک بود خانه ات/ سرت را شسته ای مگر که خیس است بسترت

ارژنگ ازو می خواهد از مجموعه ی جدیدش نیز بخواند. از پس از گندم / منصور دنبال شعری می گردد که دلش را بیشتر بلرزاند/ دل جلسه را هم:

نمی بینم ات
حتا اگر پلها دو سوی زمین را در آغوش کشیده باشند
و مداد
نام تو را بر گونه ی خدا کشیده باشد
نه
نه که نخواهم
چراغها از دل من می سوزند و
پیاده روهای قرن رو به رو
پارگی کفشهایم را می شناسند
شانه های تو اما
بر کاجی طلوع نمی کند
و نشانی ات را
نشانم نمی دهد
این خط سفید
-----------------
تو می ایی
و نخستین روز/ روزی ِ پدر است که اغاز می شود...

ومن توی دلم می گویم حتما که پسرش به پدری که تکه هایش را برای او گذاشته سخت می بالد.

انتظار نه می رود
نه می گریزد
چشم نمی بندد و
چشم های خاموش زنی را نقش می زند
بر دست...

و از ملائک می خواند که از اتومبیلها می پرند و از اتفاق که توان ایستادنش نیست و...
می دانم گوشهای جلسه درگیر اهنگ شیرینیست که شعر اوست.
سکوت می کند و می گذارد علی عبداللهی صحبت کند / علی جدی تر می شود و گزارشگونه می گوید کتاب صد و ده صفحه است / انتشارات قلم چاپ کرده / کتاب خوش دستیست و طرح خوب روی جلدش هم کار مهدیار پیرزاد است و و و ... مومنی در چاپ کتابش خساست به خرج می دهد / نگاه شاعرانه و زبان قوی او باید بیشتر شناخته شود / منصور سخت گیرست و این همه ی موفقیت اوست/ اضافات شعر را می گیرد / تآمل می کند / تلاش زیاد می کند و نتیجه اش این میشود که هر چه جستجو کنم نتوانم ایرادی به کارش بگیرم .درونمایه ی شعرش معنا گراست / لحن شعرش حماسیست و عرفان درونش موج می زند. دنیای شعرش غنی و عاشقانه است و سه وجه دارد / وجه فلسفی اجتماعی/ وجه حماسی و بومی / وجه عاشقانه و امروزی ...شعرهای عاشقانه اش را عامیانه گفته مثل شب خوانی ها و دختر زمینی هاش. در زبان شعرش شلختگی نمی بینیم / مفاهیم فلسفی شعرش مستقیم و اشکار نیست بلکه درونه و نگاهش فلسفی است. شعرهایش تصویریست / انگولکهای تصنعی ابدا در شعرها پیدا نمی شود.بخش دوم کتاب که از صفحه هشتاد و پنج شروع می شود از حال و هوای قبلی ها فراتر رفته و تجربه جدیدتری پیدا کرده و از لحن حماسی خارج شده / بسیار ساده و عینی نوشته شده و از ذهنیت گریخنه می شود .
خانم اذر کتابی می گوید برایش عجیب است که مجموعه ی کتاب در پانزده سال نوشته شده در حالیکه انگار همه در یکسال و گویای یک تجربه اند.
علی عبداللهی می گوید شعر به زمان مربوط نیست/ منصور می گوید: کاملا تعمدی شعرها را گزینش کردم و بعد هم یکدستش کردم ... این حساسیت را دارم که اگر برای چاپ کتابم اقدام می کنم قطعا چند واژه اش را تغییر بدهم تاریخ شعرم برایم مهم نیست باقی مانده ی شعرهام برایم ارزشمند است /من بعد از چاپ کتابم از او جدا شده ام و باید جور دیگری بسرایم و هوای تازه ی دیگری را تجربه کنم. تلاشم یکسر بر ان بوده که اشعار گزیده شده را هماهنگ کنم وگرنه پانزده سال ثابت نبودم ..
ارژنگ نجاریان می گوید همه ی حرف ها را علی عبداللهی زده ولی روی چند شعر که بیشتر به دلم نشسته علائمی گداشتم که دوست دارم با صدای مومنی بشنویمش. مومنی رسا می خواند ...نمیدانم / شاید صدایش از درون ما می خیزد که اینچنین محصورمان می کند:

من اتشفشان زخمی ام
ما همه اتشی داریم درسینه هامان ...همه...
می پرسم چرا پس از گندم ؟
گفت به هبوط بر می گردد/ جواب را می دانستم اما دلم تکرارش را می خواست تکرار / تکرار / تکرار تا یاد بگیریم روزهای پس از گندم را جدی بگیریم.
مهدی اسماعیلی می گوید شعر را نمیشناسم اما لذت بردن از شنیدنش کار منست.شعرتان شیرین است...تبریک...
لیلا کریمی می گوید در اکثر کارهایتان شعر در محتوا اتفاق می افتد نه در زبان و این امتیاز شعر شماست / اگر زبان را ازو بگیریم شعر گم نمیشود
مومنی با تشکر از لطف لیلا به شعرش می گوید اگر شعرم در زبانم نباشد و فقط در معنی/ باید شعرم را باز بینی کنم و این را ضعف شعر می داند.
شکر خدا گودرزی شعری از منصور را انتخاب می کند و همراه با کاراکتر ذاتی تئاتری اش می خواند:

...دنیا را
در همین استکانی که نخواهی نوشید
وا می هلم و
در کنج پیراهنم پناه می گیرم...

و می گوید وامی هلم کلمه ی خوشایندی نیست / می گوید بعضی از کلمات انگار اضافه اند و می گوید بار معنوی اشعار اما بسیار غنی است ...
مومنی : حرفهای جناب گودرزی متین است اما هر کلمه ای به جای وا می هلم / برای این شعر مناسب نبود من ملزم به سابقه ی تاریخی اتفاق توی شعر بودم . این را می پذیرم که شعرم به راحتی نتواند با کسی ارتباط بر قرار کند اما شاعر نباید خود را وادار کند که سهل بنویسد / خواننده اگر کلیدها را به دست بیاورد می تواند مرتبط شود.

غصه ام می گیرد / جلسه تمام شده/ وقت رفتنست... از صدای سگها می ترسم و توی تاریکی کوچه تکرار می کنم:

وختی دستامو به ماه می برم / به سگات بگو خفه شن
به سگات بگو خفه شن
به سگات بگو خفه شن
به سگات بگو خفه شن

من آتشفشان زخمی ام...

مرثیه خوان استاد پایور شدیم این بار، وای وای

2009-12-10T00:31:00.005+03:30

من از « مرگ یک واقعیت زیستی قابل فهم و حل شده است » بیزارم و این روزها که هی تنها میشویم و هی تنها میشویم و هی تنها میشویم و .... خدااااااا!
نه! نگو نگریم!

من و تو 3

2009-11-23T22:39:00.001+03:30

چارهیی نبود. پیش از آنکه بوقها خیابان را کلافه کنند، زانتیای سفید در ایستگاه اتوبوس پارک شد تا تو نزدیک شود و بگوید به این غریبی از شهری آمده که خرماهایش میتوانند کام جهان را شیرین کنند و کسی هم نمیپرسد در ارگ خاک شده از زلزلهاَش چند چشم را کندند و به سور کلاغها دادند. تو میدانست باید به خانهیی برگردد که اگر ساک سفرش همدست دزد دیشب نشده بود حالا دورترین نقطهی جهان نبود که برای آنکه دوباره کلیدی در قفلش بگرداند آوارهی این چارراه بیتوقف شده است و هر چه میگوید کسی باور نمیکند که فاصلهی تو تا خانهاش چند برگ اسکناس بیشتر نیست. من کیف پولش را خالی کرد و مطمئن بود پیش از این هم مالک اسکناسهایی نبوده است که حالا در جیب تو نشسته بودند و نمیخواست با شنیدن ادامهی حرفهای غیرضروری تو دلایل شخصیاش را متزلزل کند. تو گفت: پس یک شماره تلفن لطفن، تا دستکم خوشهی خرمایی سپاس این بیتردیدی را بگزارد.
وقتی موبایل من چهار مرتبه شمارهی تکراری ناشناسی را نشان داد من دیگر به یاد نداشت که غروب جمعهیی هم بوده است که فرد سوم از روی صندلی سمت چپ زانتیای سفید صدای دلکش را به زیر کشیده و گفته بود: همین دوربرگردان دومی برگرد تا ببینی هنوز، همانجا پی سرکیسه کردن سادهی دیگریست. چهار زنگ بیپاسخ موبایل من به پیامکی رسید که خبر از سفر دوبارهی تو و خرماهای دستچینی میداد که طاقت گرما را نداشتند و باید به من میرسیدند. من گفته بود: نه خرما، نه اسکناس. جبران آنچه نیکی میدانی را به جایی ببر که نیازی دست تکان میدهد. ولی تو از جایی که من نمیشناخت شمارهیی را میگرفت که پس از گذاشتن اسکناسها در جیب شلوار مشکیاش روی کاغذ مچالهی خطداری نوشته بود و موبایل من میلرزید و زنگ میزد تا من از خود بپرسد: چرا به تو شماره دادم؟ من نمیدانست چند روز از غروب جمعه گذشته است ولی سه روز از نخستین پیامک تو گذشته بود و موبایل من هنوز زنگ میخورد که من فکر کرد شاید پلیس در اینوقتها هم حرفی برای گفتن داشته باشد. صد و ده تنها شمارهیی بود که برایش معنایی جدی پیدا کرده بود.

عصر بی عملی خرد

2009-11-07T01:20:00.004+03:30

واپسین پرسههاش را
به زیرسیگاری خسته میدهد
پرسش
نفس بریده بر پستانک بیشیر پیراهنچاک.

ترمز
نمیکاهد از خیابان و
بستر
مسجد ادیپوسهای عینکیست.

ما
طلوع میکنیم!

کی؟

من و تو 4

2009-10-23T02:23:00.002+03:30

من پلهها را که پایین آمد و سوار زانتیای سفید شد، پیش از آنکه استارت بزند میدانست که باید منتظر پیامکی از تو باشد که حتمن خواهد رسید. آفتاب زانو نزده بود هنوز که پیامک فرد سوم رسیده بود: « تو پیش منه، بدو بیا! اومدی ها!! » و من رفته بود و در ترافیک عجول خیابانها همهی روزها و شبهای بیست و یک سالگیاش را که شانه به شانهی بیست و یک سالگی تو گذشته بودند به یاد آورده بود:

1)
من بعد از آنکه در خیابانهای یخزده به جایی نمیرسید جایی نداشت جز غذاخوری دانشگاه و اتاقکی سه در چهار که نشود پیدایش کرد و تو من را پشت یکی از میزهای خالی همان غذاخوری پیدا کرده بود و گفته بود: « هفت قرن است که ما برادریم! » و وقتی بوی چرب کباب کوبیده میزها را همرنگ تکههای نان کرده بود تصمیم گرفته بود روی میز بایستد و دانشجویان جهان را به قدرت شعر دعوت کند. تو سیگار اشنو هم میکشید. سیگار بیفتیله را نصف میکرد و نصفهاش را روی چوب سیگار ترکخوردهیی به آتش کبریت میداد.

2)
دالان بازار آنقدر برای رفتن جا داشت تا برفهای بر شانه نشسته را آب کند و وقتی من از تابلوهای نئونی و ویترینهایی که به دیوارهای آجری بازار وصله شده بودند به آرامگاه تو ( به خانهاش میگفت ) میرسید، چارهیی نداشت جز آنکه اورکت آمریکاییاش را به چوب لباسی بالای بخاری بسپارد و خودش را در بوی نفت بخاری چکهیی غرق کند. دو استکان چای و نخی سیگار کافی بود تا شعرها دهن باز کنند و یأس فلسفی آرزوهای سرمازده را به دردسر بیندازد. یأسی که فقط شبی به زانو درآمد که تو عکس سیاه و سفید دختری را به من نشان داد و گفت: « دانشجوی عکاسییه! »

3)
شاید هنوز هم کسی در جهان باشد که روی دیوار اتاق چهار متریاش با مداد شمعی سیاهی بنویسد: « خود = خدا » همقد همان کسی که روزی که من از سی سالگی به خاطراتش رسیده بود و تو دیگر بیست و یک ساله نبود تو را کنار بخاری گازی نشانده بود و دفترچهی بانکیاش را به تو داده بود تا شماره حسابش به گوشی تلفن من راه پیدا کند. من خودکار آبیاش را برداشته بود و خودش را به بانک رسانده بود تا هنوز تو را دوست داشته باشد. من وقتی از بانک بیرون آمد و از عرض خیابانی رد شد که سرعت اتومبیلها مجالی به دیده شدنش نمیدادند، یادش رفت به خودش بگوید: « با یک خودکار آبی هم سه روز را میتوان گذراند. »

من که میدانست باید منتظر پیامکی از تو باشد، وقتی پیامک رسید لیوان آبی که را برای بلعیدن قرصش برداشته بود روی میز گذاشت و خواند: « یه کمک دویست تومنی برسون تا یکی از همین روزای پاییزی پس بدم » من یک بار دیگر زانتیای سفید را فریب شرمآوری دانست و مجبور شد بنویسد: « کاش بود. کاش آنچه بود دو کیسهی پلاستیکی نمیشد و به خانه نمیآمد. » پیامک دوم تو میتوانست شعری باشد اگر « تکماده میخوای پسر؟ » نبود.

« پس از گندم » منتشر شد.

2009-10-05T20:19:00.011+03:30

داستان شعر و شاعری در این روزگار داستانی پر آب چشم است ولی این قهقه ی هقهق نیز سر خاموشی ندارد هنوز. مجموعه شعر « پس از گندم » یکی از همان داستانهای پر آب چشم ماست که صدای سالهای دور و نزدیک مرا به شکل کلمات و سطرها در خود گرفته و کتابی شده است. در تمام سالهایی که با شعر بودم و بیشعر نفسم بند میآمد ـ و هنوز هم میآید ـ میدانستم ـ و هنوز هم میدانم ـ که شاعری در ایران کاری بس سخت و طاقتفرساست. در سرزمینی که شاعران، سالاران سرای هنر و حکمت بودهاند و اندیشهها به خلعت شعر مفتخر، ادعای همنفسی با شعر، گزافهیی اگر نباشد باری به گرانی بودن است. بگذریم از سرایندگان دربارنشین و جهانوطنان چندصداییپرست که در غوغای غریبهها غرق شدهاند و تنها جایی که به چشمشان نمیآید میهنمادری ست و تنها صدایی که نمیشنوند صدای هموطنی. فارسیسرایانی که از شعر ایرانی فقط کلام فارسیاش را ـ به ناچار ـ با خود دارند و بیشتر شیفتهی رزق و زرق مشقهای خویشاند تا اینکه راهی نه به قلّه که دست کم بر دامنهی شعر ایرانی بجویند. گرچه قیل و قال آنان حسرتی جز برای آیندهی خودشان نخواهد بود؛ از آن که بیشهی شعر ایرانی هیچگاه خالی نبوده و در هر گوشهاش پلنگانی پنجه به ماه رسانده و چراغ نگاهشان راه را به تاریکی نسپرده است. ( وقتی میتوان از همنشینی با خراباتنشینان به آبادی رسید چرا باید خود را در سرزمین هرز آواره کرد؟ ) من اگر توانسته باشم در پی این دلاوران فقط دمی از هوای دلپذیر این بیشه را به سینه دهم، خرسندی مبارکم باد. مجموعهی « پس از گندم » ـ که توسط نشر آهنگ قلم در صد و ده صفحه منتشر شده و حاوی هفتاد قطعهی برگزیده از کارهای سالهای هفتاد تا هشتاد و شش من میباشد ـ حاصل تلاش من برای راهیابی به هوای پاک شعر ایرانیِ فارسیست و میدانم تا بنای خانهیی بر این زمین کارها در پیش است و خرماها بر نخیل. با این وجود این کتاب را با دو انگیزه به دست چاپ دادم نخست اینکه بدانم تا کجا رفته ام و دیگر اینکه راهی تازه میخواستم و باید از آنچه سروده بودم، دور میشدم. هدف دوم تحقق یافت ولی داور پرسش نخست قطعن من نیستم.

من و تو 1

2009-10-04T00:41:00.004+03:30

تو تمام نیروی آن روزش را جمع کرد و با قدرت کاملی که در خودش سراغ داشت وارد اتاق من شد و روی مبل نارنجی نشست تا حقش را بگیرد. تو مطمئن بود اگر فرد سوم به جای تو به ادارهی مرکزی منتقل شود به شعورش توهین خواهد شد. من طرحی برای رفع سردرگمی سازمان پیشنهاد داده بود و تو برای موفقیت طرح من کلیهی امکانات فردی و ارتباطی خودش را به کار گرفته بود و با هر معادلهیی باید به مقام قابل قبولی در سازمان میرسید. تو اصلن تصورش را هم نمیکرد که نتیجهی مطالعات تو و همهی مدیران سازمان توسط آقای گاف وتو شود و طرح من در کشوی میز زرشکی آقای گاف به خوابی بیتعبیر برود. ( آقای گاف معتقد است: آش کشک خاله و کاخ باکینگهام به طرز اجتنابناپذیری با هم جور هستند. پس اگر درها بسته نیستند باید ساکت بود. ) تو که مطمئن بود طرح من شهید شده و ارتقای فرد سوم نیز قطعیست پس از یک شب بیخوابی تصمیم گرفته بود یا ارتقا بگیرد یا به نشانهی اعتراض، طرح من را از کشوی میز زرشکی آقای گاف بیرون کشیده و به سطل زباله بدهد. تو حتّا تردید نداشت که استعفای قریبالوقوع مدیران سازمان در پاسخ به وتوی آقای گاف هم نتیجهی شرمآور تلاشهای توست که آنها را در بررسی و تصویب طرح من درگیر کرده است. همهی اینها دلایل محکمی بودند برای اینکه تو از نشستن روی مبل نارنجی احساس ناراحتی نکند. من مجبور شد حرفهایی را که بارها زده بود تکرار کند. من گفتهبود: آقای گاف چوبفروش است. تو برای اینکه آقای گاف شود باید روی زمین خودش هویج بکارد.

من یک حرف تازه هم زد. من گفت: جنگ رستم و اسفندیار جنگ قدرت بین رستم و اسفندیار و گشتاسب است و اگر دوباره پر سیمرغ به چشم اسفندیار بگیرد هیچ دادگاهی تو را به حبس ابد محکوم نخواهد کرد.

پایان زنده ی بیدار

2009-10-02T02:23:00.003+03:30

امشب آخرین جملهی « زندهی بیدار » را نوشتم. پس از دهسال که با اویس و لطیفه روز و شب گذراندم و هر روز از غم نان که سد گفتگوی ما شده بود به فریاد بودم، این کتاب امشب از روی شانهام پایین خزید. تمام این سالها که کارت اعتباری و پرداخت الکترونیک راه نفسم را گرفته بود حتا یک شب هم نتوانستم از دست بازیگوشیهای لطیفه و پرسشگریهای اویس سر راحت به بالش بگذارم. آنها مرا به جایی آوردند که نباید از آن دور میشدم ولی این روزگار بدکردار، قلم را یا بهمزد میخواهد یا گرسنه و من که اهل هیچکدام نبودم ناچار شدم از خانه بیرون بزنم و همنشین کوتولهها بشوم. حالا آنها مرا برگرداندهاند گرچه دیگر همان نیستم که رفته بود. حالا دیگر غم نان از خانه بیرونم نمیبرد و اصلن هم برایم مهم نیست که سر سفرهیی که با چه جان کندنی آن را پهن کردم و چیدم جایی برای خودم نیست.« زندهی بیدار » هم مرا زنده کرد، هم بیدار. شک ندارم که اویس و لطیفه هم از اینکه کتاب را به پدربزرگ نازنینم تقدیم کردهام شادند. مردی که خیلی زود به خاطرهها پیوست و مادرم وقتی دستهایم را نوازش میکرد به یاد دستهای او میافتاد و اشک در چشمهای مضطربش جمع میشد. حالا او هم دیگر نه مضطرب است و نه گریه میکند. شاید پدر و دختر در خلوتی نشستهاند و برای همدیگر سیب پوست میگیرند.